Iedereen op tuinsafari! En wie heeft er gewonnen?

Deze Inheemse maand gingen jullie massaal op tuinsafari! Van penseelkever tot pad, van salamander tot kolibrievlinder, er leeft van alles in jullie tuinen. Lees hier de mooiste safari-verhalen en... wie heeft die 300 euro aan plantgoed gewonnen?

Bedolven onder de safari's

We wilden jullie met andere ogen naar jullie tuin laten kijken, en dat hebben we geweten! Een flinke zwerm aan tuinsafari-verslagen zoemden onze mailbox in. Zoveel dat juryhoofd Lyke op een gegeven moment in paniek kreunde: ‘oh nee, nog twintig inzendingen!’. En toen moest de laatste kudde nog komen, in de dag voor de deadline volgde nog veertig inzendingen. Waarmee het totaal aan deelnemers op ruim zeventig staat.

Een flinke kluif voor de jury, maar die kon daardoor ook heel streng zijn. Meer dan de helft van de deelnemers vielen af, een deel daarvan dingt mee voor de Prix d’Elegance, waarover later meer.

Yuna en Luuk spotten in een uur wel twintig beestjes in hun achtertuin. 

Dieper kijken

Veel inzenders laten weten dat ze anders naar hun tuin en het leven erin zijn gaan kijken, ook mensen die zich al enorm inzetten voor biodiversiteit.

Zoals inzender Ruby, die de ‘groene landingsbaan’ die haar tuin bij aankoop was wist om te vormen tot een oase voor allerlei leven. Ze schrijft: "Door de safarichallenge met o.a. de "obsidentify"app als hulpmiddel ben ik er achter dat er zo veel andere insecten zijn dan de hommel. Dat is misschien iets te kort door de bocht. Maar ik ga nu elke dag even 'op safari' en ben anders gaan kijken. Het is een leuke obsessie. Mijn zoontje van 7 helpt er bij. "Heb je deze al, Mama?".

De tuin van Ruby voor en na. Met onder vlnr: Aardhommel, Kolibrievlinder en Smalle randwants.

Door weer en wind

Annelies van Ravestijn ging, tot hilariteit van haar man, op nachtsafari: "Voor de slak ben ik 's nachts op pad geweest. Met een lampje en zigzaggend op de tenen om de andere slakken op het paadje niet te crushen...".

Marion den Hartog startte haar safari in nat weer, en wilde meteen al opgeven en pas gaan kijken als het zonnig was en insecten zich meer laten zien. “Maar hee daar zit toch al een hommetje. En een vlieg. Ik hoor de eekhoorn. Niks wachten, een tuinsafari kan altijd. In de hop zie ik iets met bizar lange sprieten. Wat ’n mooi beest. En het is jonge appelvinken tijd, mijn vaste tuinbezoekers.. die moeten erbij. De kikker laat van zich horen. En oeps al die gaten in mijn teunisbloemen. Wie doet dat? Ahhh kleine blauwgroene kevertjes.”


Een greep uit de prachtige inzending van Marion den Hartog.

Mooie verhalen

Niet alleen de foto’s trokken ons via het scherm naar buiten, de verhalende kwaliteiten van de inzenders deden ons ook tintelen van buitenlust.

“Ongeveer anderhalf jaar geleden verhuisden we naar ons huis en zijn we gelijk begonnen met inheemse planten in de tuin te zetten en een vijvertje toe te voegen. Ik neem jullie mee!,” schreef Jesse Giling bijvoorbeeld. “Ons dochtertje Madou van bijna 2 jaar gaat bijna elke dag op tuinsafari en dat begint steevast met de woorden “aardbei plukken?” Of “kikkers kijken?’.” Bijschrift bij een van de foto’s: De penseelkever knaagt aan de Margrieten.

De penseelkever van Jesse, Madou kijkt kikkers en een watersalamander!

Anne Verburg schreef ons dat ze door haar ME/CVS eigenlijk niet genoeg energie heeft om op tuinsafari te gaan, maar haar man Richard bleef haar aanmoedigen en hielp mee met fotograferen en het determineren. “Het is dus echt een gezamenlijk project geworden en heeft ons ook op tuingebied dichter bij elkaar gebracht.”

Ivonne Gravendeel ging met haar BSO-kinderen op tuinsafari. En de leerlingen van Juf Edith van VSO Werkenrode School in Groesbeek gingen in hun zelf aangelegde moestuin op tuinsafari en stuurden een uitgebreid verslag. Fantastisch! 

De leerlingen op tuinsafari in hun moestuin. 

Met verve verteld

Daphne Hoekstra liet ons haast voelen hoe het was om met haar en de kinderen op tuinsafari te gaan. "We trotseerden de doornige stekels van de egelantier, ontweken slijmsporen van menig naaktslak en zaten muisstil en heftig zwetend in de volle zon tussen de koekoeksbloemen, ooievaarsbek en margrieten om een vliegend beestje vast te leggen op de gevoelige plaat."

"De struiksprinkhaan deed een prachtige koorddans act op het randje van de goudsbloem" ~ Daphne

Het gaat ook om de lol!

Soms waren de foto’s wat ondermaats, qua focus, qua kwaliteit. Maar hee, het gaat ook om de lol die mensen aan de safari beleven. Want van lol ga je dieper kijken, en wie dieper kijkt voelt zich weer meer verbonden met alles wat leeft.

We spraken inzender Ria van Heusden toen ze planten bij ons kwam halen, ze was zo enthousiast. Uitpuffend van een safari-tripje landde er een vlinder op haar, waardoor er ze een selfie meestuurde. Hoe leuk!

"1. Atalanta zit klaar voor Selfie. 2. Het duurt te lang vindt Atalanta en vliegt weg maar vergeet z’n schaduw mee te nemen" ~ Ria

Hoe komt er nog meer leven naar de tuin?

Biodiversiteit 

We hoopten dat de tuinsafari zou helpen bij snappen wat er nog mist in je tuin en wat je kan doen om nog meer biodiversiteit te creëren. Vele van de inzenders bleken alles al puik op orde te hebben. 

Annemiek Scheele werd er wel strijdlustig van: “Ook wel teleurgesteld dat er amper vlinders te zien waren en ook geen libelles ondanks dat we in de achtertuin toch een mini vijver hebben (iets om nog op te focussen).”

Bartine van Ballegooijen wil van haar nieuwe, kleinere tuin die ze half doods aantrof net zo’n biotoop maken als haar oude tuin waar ze ‘in 1 dag wel 10 bijzondere foto’s had kunnen maken’. “Onze nieuwe tuin is vele malen kleiner en in de lente opnieuw beplant met veel inheemse planten. Het was voor mij 2 weken lang speuren naar alles wat leeft, ondanks dat er al wel het een en ander bloeit, hoop ik dat we in de toekomst net zoveel leven hebben als in onze vorige tuin.”

"Dansende rupsjes van een klein koolwitje, snoepend van een een appelblad" ~ Bertine

Veel tuintransformaties erbij

Ongelofelijk hoeveel mensen nog maar een paar jaar met hun tuin bezig zijn en een doodse plak hebben omgetoverd tot oase. En wat er dan in die paar jaar al te ontdekken is aan leven! We lazen en zagen zoveel inzet van jullie voor het leven. Inspirerend en hoopgevend!

Zo schrijft Selma: "Midden in een woonwijk in Ridderkerk onder de rook van Rotterdam, verscholen tussen alle dichtgeplaveide ‘DELA- tuinen’ ligt een groene oase. Dit toevluchtsoord van ongeveer 40 m2 is er voor alles wat op zoek is naar een schuilplek om bij te komen van al het betongeweld. De een ziet het als een rommeltje, de ander als complete chaos, maar voor mij is het een rustplek voor zingeving en vol verrassingen.”

Een greep uit de 'tuinschatjes' van Selma: Kolibrievlinder, Schaakbordlieveheersbeestje en een Kleine watersalamander (vrouwtje). 

Eten of gegeten worden

De natuur is verre van aaibaar, er waren inzenders die nog een stapje verder gingen dan alleen het vastleggen van soorten. Zij pakten ook de samenhang tussen soorten erbij. Dat de natuur middels bloeddorstigheid in evenwicht wordt gehouden werd door Vivianne Molenaar getoond en beschreven moet een goede dosis drama. Ze schreef over een specht die de eitjes van een hommel had gevonden, over een renvlieg die een vlieg oppeuzelt, een gaai die er vandoor gaat met een pimpelmeesjong en een Franse wesp die zich tegoed doet aan een of ander rupsje.

Ook Jesse Gilling ontdekte hoe hard de natuur kan zijn: "Vanachter het raam, genietend van een welverdiend drankje, zien we hoe gruwelijk de natuur ook kan zijn. Een ekster eet een jong vogeltje. Vader de merel kijkt verslagen toe. Volgend jaar zijn er gelukkig nog veel meer veilige schuilplekken in de tuin. Want er zijn dit jaar een wilde kamperfoelie, twee blauwe druiven en twee klimhortensia’s geplant.". 

"Een ekster eet een jong vogeltje. Vader de merel kijkt verslagen toe." ~ Jesse

Het Juryrapport

Streng doch rechtvaardig

Dankzij de vloedgolf aan inzendingen konden we streng zijn. Onze jury-voorzitter Lyke pakte die rol met verve. Inzendingen met teveel foto’s werden afgekeurd, we vroegen er specifiek om 10, vanwege ons 10-jarige bestaan. Kill your darlings mensen! 

Deelnemers die de mooiste foto’s van de afgelopen jaren hadden verzameld en ingestuurd werden ook onmiddellijk terzijde geschoven, de vraag was tenslotte om nu op tuinsafari te gaan en te kijken wat je ziet. En helaas, sommigen waren wel op safari gegaan, maar hadden toch die ene vette foto van een eekhoorn of valk erin gestopt, die dan uit 2025 bleek te komen (fotobestanden hebben time stamps, we zien alles). 

Een greep uit de egeltjes die jullie spotten, helaas niet allemaal in juni zo bleek.

Prix d’Elegance

Jury-influisteraar Annette spiekte mee met die inzendingen en vond dat wel heel jammer. Er zat zoveel moois bij die afvallers! Daarom riep zij de Prix d’Elegance in het leven, iets uit de paardensport: niet sportief gewonnen, maar wel een prijs voor hoe prachtig je eruit ziet.

Mooiste foto's

De Prix d’Elegance voor de mooiste foto's gaat naar Miranda Lahuis. Als dit echt een fotowedstrijd was geweest had ze dik gewonnen. Maar het ging meer om de safari, de diversiteit, en het waren er bovendien teveel. Maar geniet vooral even mee.

Miranda schreef: “Voor de tuinsafari dook ik op drie verschillende momenten mijn eigen tuin in, en al heel snel bleek hoeveel leven er eigenlijk te vinden is. Zodra je echt gaat inzoomen (of inzoemen) op je eigen tuin, zie je ineens van alles bewegen.“

De kunstwerkjes van Miranda. 

Toewijding

Hele powerpoints en PFD's kregen we binnen, wat een werk, wat een toewijding! Kijk hieronder het kunstwerkje van Andrea Buskens bijvoorbeeld. Esther Veldman maakte een prachtig ontworpen PDF met spectaculaire foto's en haar hele tuinverhaal erin verwerkt. Jullie verdienen ook zeker een Prix d’Elegance. En oh nog zo veel mensen zouden we willen noemen, weet dat we jullie hebben gezien, en enorm waarderen! 

Jurylid Lyke en Liedewij vielen als een blok voor dit prachtige kunstwerkje.

Dit zijn de winnaars!

Het werd alsnog een moeilijke knoop om door te hakken, zelfs al viel de helft van de deelnemers af. We hadden zoveel deelnemers kunnen belonen! 

Jesse, Rasa en Madou Giling en Marion den Hartog, jullie worden beloond met het boek van Jasper de Ruiter, om nog meer levende wezens te leren (her)kennen. En een erevermelding hier natuurlijk, dank voor jullie prachtige inzendingen! 

De hoofdprijs gaat naar...

Met nét wat meer inheems, een enorme diversiteit in klasse, goede foto's en uitgebreid verslag is Remy Groenendijk de grote winnaar! Gefeliciteerd Remy, de prijs komt naar je toe! 

De jury: "Alles klopt. Mooie foto's, mooie soorten, en dan ook nog eens inheemse planten! En dat in de Inheemse maand, da's toch hoe we het instoken: mensen ervan bewust maken dat inheems helpt! Remy toont ons leven in gewone margriet, oranje havikskruid, op wilde marjolein en zwarte toorts. Extra punten voor het inspirerende verhaal: van levenloze tuin naar oase in een woonwijk waar allerlei leven bruist, en niet alleen de gangbare types (ook Vliegend hert!!)."

Vlnr: Bij op Havikskruid, twee Eekhoorns, Platbuiklibelle, Pauwoogpijlstaart (nachtvlinder), Pad, Stadsreus (zweefvlieg), Vliegend Hert, Koolmees. 

Remy schrijft: "De vorige bewoners hadden een volledig stenen tuin achter gelaten. Daar hebben wij snel verandering in gebracht. De tegels zijn gerecycled in de tuin tot stapelmuurtjes waar vele dieren en insecten in leven. Er is veel groen; bomen, struiken, een moestuin, inheemse, biologische, bijvriendelijke, geredde, geruilde en zelf gezaaide planten en waterplekken... Het is een plek midden in een woonwijk, maar dat zorgt er niet voor dat er minder insecten en dieren aanwezig zijn. We hebben al vele soorten mogen ontvangen!"

De grote groene sabelsprinkhaan met een hommel. Ze zitten op een blad van de zwarte toorts.

Foto nummer 10 zie je boven aan dit blog: Slapende Penseelkever op Gewone margriet. 

Dank iedereen voor het meedoen aan alle lieve deelnemers, we gaan met jullie verhalen en foto's hopelijk nog heel veel mensen inspireren!